Wie ben ik

“The most interesting people I know didn’t know what they wanted to do with their lives at 22.” Baz Luhrman deed me niet alleen dromen, hij deed me ook daad bij het woord voegen. Toen ik 27 was besloot ik uit mijn comfortzone te treden, een (goedbetaalde) vaste job op te geven en op freelance basis te gaan werken, onder meer als fotograaf. Dit is een kort zelfportret (letterlijk en figuurlijk)[/text_block]

Ik ben Nicolas, ik woon te Mortsel (België) en ik ben freelance fotograaf en beeldend verteller. Strict genomen ben ik een starter, maar ik loop al sinds mijn kindertijd met een camera door het leven. Het is een microbe die ik heb overgekregen van mijn grootvader – ook een fotograaf. In de dolle jaren 90 joeg ik op bosklassen, vakantie en familiefeesten ettelijke rolletjes door de camera. Als tiener spaarde ik na mijn middelbare school genoeg centjes bijeen voor een tweedehands digitale spiegelreflex. Toen kreeg ik denk ik de smaak pas echt te pakken.

Ik mocht de stille getuige zijn op een aantal prachtige bruiloften. De publicaties beginnen eindelijk te verschijnen (met als kroonjuweel een wereldwijde publicatie in Collection Magazine ). Dat is mooi, maar mijn grootste trots is zonder twijfel “Spelen met licht“. Een jaar lang leerde ik chronisch zieke kinderen op een speelse omgaan met de camera. Ik wist Nikon en het UZA te overtuigen mee in het project te stappen. Maar het mooiste van al was ongetwijfeld het moment dat de kinderen hun eigen tentoonstelling kregen in het FOMU Antwerpen.

Sinds kort heb ik besloten om me als fotograaf volledig te werpen op fashionfotografie. Gezien de kleine markt, mijn onorthodoxe manier om als fotograaf te starten en mijn gebrek aan een netwerk om mee te starten is dat geen evidente keuze. Tegelijkertijd is het echter een weerspiegeling van hoe ik in het leven sta: steeds bijleren, afwijken van de bewandelde paden en af en toe eens “durven durven”, maar vooral: mezelf blijven (heruitvinden).